Als ze gerommel bij de voordeur hoort, staat mijn cliënt geïrriteerd op. Ze stiefelt de kamer uit en komt even later mopperend weer terug. “Ik weet gewoon helemaal niet meer wie mijn buren zijn. Het kan echt iedereen zijn die hier de trap op komt nu al die appartementen verhuurd worden via… hoe heet het… ” “Airbnb?” vraag ik. “Ja, dat“.

Eerder die maand was ik midden in het centrum op huisbezoek bij iemand, die een aanvraag had gedaan voor een scootmobiel. Er waren allerlei redenen om een negatief advies af te geven, maar dat mijn cliënt een probleem had was helder. “Alle gewone winkels verdwijnen. Ik word ingesloten door trendy cafeetjes en baristadingen en dure restaurants waar ze geen normaal bord eten hebben en ik struikel over de potten Nutella, maar voor een halfje bruin moet ik tegenwoordig 2 kilometer lopen. Nou, dat red ik dus niet.

Een andere cliënt vertelt dat ze laatst kennis heeft gemaakt met haar nieuwe buurman. Helaas sprak hij geen Nederlands. Van de bovenbuurvrouw begreep ze dat hij dat ook niet zou gaan leren, want hij was hier voor werk en zou niet blijven. De man gaat ’s ochtends vroeg de deur uit en komt pas laat thuis. “Hij eet niet hier. Hij woont niet hier. Hij  leeft niet hier. Hij slaapt alleen maar hier”, zei ze “We hebben er niks an.

Het is een veelgehoorde klacht van de inwoners van Amsterdam. Na de nieuwe Amsterdammer (de blonde juffen in yogabroek, zoals Edson da Graca zo mooi zegt, de mannen met hippe merkhelmpjes en wapperende jasjes op die klotescooters, die alle regels aan hun sneakers lappen, zoals een bevriende taxichauffeur verzucht, de tweeverdieners die met hun bakfietsen de entree van het Vondelpark blokkeren, zoals een vriend moppert, die de parkroute neemt als hij van huis naar zijn business fietst) wordt de stad inmiddels bevolkt door toeristen die met hun rolkoffertjes over je veters rijden en midden op kruispunten stilstaan om hun Google maps te raadplegen samen met de snelle grootverdieners die hier voor hun werk zijn, voor wie de huur betaald wordt en die je in het straatbeeld niet ziet.

Mensen die de stad niet bewonen, maar wel bevolken dus.

Amsterdam is natuurlijk al druk geweest met het opstellen van regels voor het concept van Airbnb* en ik las ook dat Amsterdam de verhuur van nieuwbouwwoningen aan banden wil leggen**, zodat deze alleen nog maar bewoond mogen worden door de koper (en ook de kopers daarna). Wat ik ook begrijp is dat er al heel lang over gedacht, gestreden en gesteggeld wordt. Dus zal ik vast niet de eerste zijn die dit zegt, maar ik zeg het toch maar…

  • Ons gemeenschappelijk doel is dat mensen zolang mogelijk in hun eigen omgeving blijven wonen. Ben je Amsterdammer dan is dat dus in Amsterdam.
  • Daarvoor hebben die Amsterdammers soms hulp nodig uit hun omgeving, voor bijvoorbeeld het doen van een boodschap, het weggooien van de vuilniszak, het aannemen van een pakketje.
  • Hoe meer Airbnbers & expats, hoe minder sociale cohesie, hoe minder burenhulp.
  • Hoe minder burenhulp,  hoe meer er een beroep gedaan zal worden op de Wet maatschappelijke ondersteuning, want als je het zelf niet meer kunt, er geen mogelijkheden zijn in jouw sociale kring en er bijvoorbeeld geen buren zijn die jou een beetje kunnen stutten & steunen, dan heeft de gemeente de plicht om je te compenseren met een maatwerkvoorziening. Een scootmobiel bijvoorbeeld, omdat je de bakker niet meer haalt, een hulp in het huishouden, omdat je die vuilniszak niet meer zelf de trap af kan dragen, een pas voor het aanvullend openbaar vervoer, omdat er niemand is die jou even weg kan brengen als je ergens naar toe moet.

Toch?

Is het heel raar als ik vraag of Airbnb verhuurders, die van hun woninkjes goudmijntjes maken en de vastgoedinvesteerders die hun ‘tiny houses’ voor megalomane bedragen verhuren aan bedrijven die woningen bemiddelen voor expats samen een stevig potje inleggen om te helpen deze voorzieningen te bekostigen?

Nou?

Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.

*)  regels verhuur Airbnb
**) regels voor verhuur nieuwe woningen

Advertenties