Er gaat een video viral van een optreden van Kody Lee in America’s got talent. Check it here…

Ik zag de video al een tijdje voorbij komen op verschillende social mediakanalen en merkte dat het een allergische reactie bij mij opriep als ik er naar keek. Iedere keer weer voelde ik pukkels in mijn nek opkomen bij de ‘oooohs‘ en ‘aaaahs‘ van de jury als de moeder van Kody vertelde dat hij blind was én autistisch. Iedere keer haakte ik af bij het zien van de gezichten van de jury als blijkt dat Kody kan pianospelen en kan zingen.

Tijd dus voor een intern onderzoekje, want wat irriteerde me hierin nou toch zo?

Dit is mijn conclusie:
Zolang we blij verrast zijn als mensen met een (naar algemeen geldende, geaccepteerde en gehanteerde maatstaven) afwijkende staat van doen en/of zijn iets goed blijken te kunnen, blijven we dus eigenlijk zeggen dat die mensen minder zijn dan (die algemeen geldende, geaccepteerd en gehanteerde norm van) wat we met zijn allen ‘normaal’ vinden. Want eigenlijk zeggen we dat het wel heel erg ongelooflijk bijzonder is dat diegene iets kan.

Persoonlijk vind ik, en nee, ik heb niet meer verstand van zaken dan de gemiddelde tvkijker, dat Kody nou niet zoveel meer talent heeft dan die honderdduizenden anderen die meedoen met shows in America, Holland of Britain. Ik durf dus te stellen dat hij voorgetrokken wordt. Hij wordt voorgetrokken omdat hij een beperking heeft. Hij heeft een beperking die geen beperking zou zijn als we allemaal blind en autistisch waren geweest.

Een mooie aanvulling hierop kreeg ik van een vriendin, want hoe zit het eigenlijk met onze vooroordelen? Waarom vallen we allemaal in katzwijm als een ogenschijnlijk ‘gewone’ huisvrouw uit een achterstandswijk opeens fantastisch blijkt te kunnen zingen? En iemand met autisme kan pianospelen…

Als we stoppen met labelen kunnen mensen als Kody pas echt tot hun recht komen. Als Kody dan namelijk de beste zanger / pianospeler blijkt te zijn die de golden buzzer verdient, is dat omdat hij de beste is en niet omdat hij blind en autistisch is en ook nog ‘andere dingen’ goed  kan.

Nu trekken we hem voor, omdat we hem eigenlijk gewoon zielig vinden.

Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.

Advertenties