Mijn broer is een zeiler.
Ooit deed hij zelfs mee aan zeilwedstrijden in de States en na een jarenlange pauze en een uitstapje naar de roeisport heeft hij het wedstrijdzeilen kortgeleden weer opgepakt.

Door mijn broer ben ik zelf ook met de zeilsport in aanraking gekomen.
Zo ben ik een paar keer meegegaan naar Robinson Crusoe*, een eiland dat helemaal is ingesteld op gebruik door mensen in rolstoelen en voorzien van allerlei faciliteiten. Er zijn zeilboten die je in je eentje kunt bedienen, er is een motorboot waar rolstoelen opgereden kunnen worden, kano’s met peddelondersteuning voor mensen die minder armkracht hebben en het huis waarin gelogeerd wordt is aan alle kanten toe- en doorgankelijk. Geen smoezen dus dat je de afwas niet kunt doen als je in een rolstoel zit. Ook het aanrecht is onderrijdbaar.

Ik ging mee naar het eiland voor het sfeerbeheer.
Zeilen kan ik namelijk helemaal niet.
Koken voor de hele bubs kan ik wel, stramme spieren masseren en meedoen met spelletjes of een luier verwisselen ook of gewoon een beetje babbelen met mensen.
Daar ben ik allemaal eigenlijk best heel goed in.
In zeilen niet.

Een vriend van mij heeft het me ooit proberen te leren.
Niet gelukt.
Ik heb een giek op mijn kop gehad, ben aan lager wal geraakt en ben overboord gekieperd.
Toen ik vorig jaar met een andere vriend op pad was en hij me trots zijn nieuwe zeilbootje wilde showen ben ik voor de vorm een rondje meegevaren, maar was ik pas weer gerust toen we allebei nog levend op het terras zaten. Afgelopen weekend nodigde hij me weer uit voor een weekendje samen en zei er toen bij dat ik dan niet hoefde te zeilen. De schat.

Echt, ik snap er niks van, kan er niks mee en wil niet meer.

Fietsen? Keihard.
Autorijden? Als een coureur.
Motorrijden? Heerlijk.
Een éénmotorig vliegtuigje besturen? Ook leuk.
Zeilen? Nope, nope, nope.

En als ik dan de rolstoel van mijn broer op de steiger zie staan en mijn broer er vandoor sjeest met zijn boot, dan denk ik: “Wat een vrijheid“.
En als hij dan aan land weer over hobbels moet klunen en ik er vandoor sjees op mijn patta’s, dan denkt hij: “Wat een vrijheid“.

Vrijheid is dus eigenlijk gewoon niet meer dan de som van omstandigheden en mogelijkheden.

Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.