Op een avond treffen we elkaar in de keuken. Mijn gast en ik.
We hebben allebei gewerkt die dag.
Ik ben op huisbezoek geweest in Amsterdam.
Zij was in Amsterdam op kantoor.
Ik moet een beetje bijkomen.
Zij is euforisch.

Eén stad. Twee werelden.
Ik was over de drempel, achter de schermen en aan een glas water aan soms niet eens een keukentafel.
Zij was on top of the world in de skylounge aan de bubbels en kaviaar aan een met goud versierde bar.

Ze vertelt me dat ze graag in Nederland wil wonen.
Omdat hier helemaal geen zwervers zijn. Er geen armoede is. Alles zo goed voor elkaar is. Iedereen het zo goed voor elkaar heeft. Omdat het paradijs is! Alles is geregeld. Het leven is een feest. Iedereen is succesvol………………..

Mijn slablaadje blijft aan mijn lip hangen terwijl mijn mond openvalt.

Ik slik mijn eten snel naar binnen en vertel haar over mijn dag.
Ik vertel haar over mijn bezoek aan iemand die vertelde dat ze tien dagen alleen in huis had gelegen. Gevallen, heup gebroken, telefoon leeg, niet in staat overeind te komen. Over iemand anders, die geen geld heeft om het kapotte peertje in het toilet te vervangen, laat staan geld voor wc papier en bij wie ik een pakje zakdoekjes heb achtergelaten toen ik gebruik maakte van het toilet. Over weer een ander, die letterlijk Spaans benauwd het gesprek voerde, omdat zijn longen naar de ratsjmedee zijn na het werken in de Hemhavens, waarmee hij ons land heeft opgebouwd na de crisisjaren. Die beruchte Hemhavens, waar één van mijn opa’s als smid werkte. De opa die ik me alleen maar doodziek kan herinneren.

Ik vertel haar over het eigen risico bij ziektekosten en over hoe de zorgverzekering niet meer alles vergoedt. Over de extra lasten die je hebt als je een chronische aandoening hebt. Over dat er steeds meer van je eigen kracht gevraagd wordt en hoe mensen die soms helemaal niet hebben. Ik hou een verhandeling over eenzaamheid onder heel veel Nederlanders en vertel over het gebrek aan sociale netwerken als mensen lang uit het reguliere leven zijn. We hebben veel goed geregeld, maar ondanks dat vallen mensen tussen de mazen door. Dat is niet altijd eigen schuld. Dat is wel altijd naar. En dat is ook heel erg hier en nu in ons kikkerlandje.

Terwijl ik vertel knabbelt zij rustig verder.
Wat ik vertel raakt geen bodem…  daar in die wolkenkrabber…

Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.

Advertenties