Toen ik met mijn boodschappen naar buiten stapte zag ik een mevrouw en een meneer nogal boos tegen over elkaar staan op de plek waar de winkelwagentjes kunnen worden teruggezet.

De man riep iets over dat ze de politie mocht bellen, de mevrouw iets over dat hij alles kon zeggen, maar dat ze hem niet hoorde.

Even verderop zag ik een gesloten buitenwagen staan met in grote letters het woord ‘DOOF‘ op alle ramen geplakt.

Ik bleef staan om te checken of er niet iemand in gevaar was midden in al deze agressie.

De man schold nog wat en liep toen door.

De vrouw sputterde wat achter hem aan.

Ze was keikwaad en bleef zich vreselijk opwinden, terwijl ze verder ging met waar ze blijkbaar mee bezig was: het verplaatsen van de (bak)fietsen en scooters die over de blindegeleidelijn waren geparkeerd. Ik zette mijn boodschappen neer en liep naar haar toe om haar te helpen en pakte samen met haar een zware fiets op om opzij te zetten. Zo maakten we de route vrij.

Onderwijl bedacht ik me dat haar enorme boosheid vast een uiting van enorme frustratie was.
Frustratie omdat ze misschien vaker de drempels ervaart van het leven met haar doofheid.
Frustratie omdat ze misschien vaker onbegrip tegenkomt en haar weg moet bevechten.
Frustratie omdat ze zich misschien machteloos voelde, omdat de wereld soms zo blind is zonder blind te zijn.

Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.

Advertenties