Omdat ik bij de buren moest zijn belde ik na mijn huisbezoek bij mijn oudste tante aan. De tante die volgende maand 92 wordt.
Ze heeft als een van de twee van haar familie de Tweede Wereldoorlog overleefd en krijgt nog altijd een ‘getto-uitkering’*, omdat ze indertijd in een van de wijken woonde waarnaar Joden verplicht werden te verhuizen en waar ze voor de nazi’s heel makkelijk te vinden waren. Ze praat er niet over. Nooit. Het enige wat ze zegt is dat ze de Joodse familiedrukte mist en dat ik net zo’n harde (Joodse) lach heb als zij en als ik haar vertel dat mensen wel eens vragen of ik Joods bloed heb omdat ik zo opgewonden kan doen dan moet ze lachen.

Ze woont al jaren in een maisonnette in een ander deel van de stad. Ooit woonde ze daar met haar man, de broer van mijn vader, en haar twee zonen. Nu woont ze er alweer 22 jaar alleen.

Ze roept van bovenaan de trap “Wie is daar?
Ik roep “je nichie! Sandra” door de brievenbus terug.
Blij verrast trekt ze aan het touw, zodat de deur opengaat. Geen halofooninstallatie nodig, bedenk ik me, alleen maar een brievenbus en een beetje harde stem.

De trap is smal en bovenaan moet ik me met mijn tassen langs het stoeltje van de traplift wurmen. We omhelzen elkaar stevig. Sinds al die oudjes in de familie ouder worden, bijna niemand meer auto rijdt en elkaar dus ook niet meer ophaalt komen ze niet meer bij elkaar op verjaardagen, tenzij een van de kinderen chauffeurt. Maar ja, dat is weer niet altijd mogelijk. Zagen ze elkaar vroeger regelmatig, zien ze elkaar nu bijna niet meer.

Ik neem me voor het daar eens met mijn moeder over te hebben… en met mijn broer en zus. Misschien moeten we ff wat vaker ons mam ophalen en een ritje Amsterdam plannen, zodat de oudjes elkaar kunnen blijven zien. Toch?

Zoals zoveel oudere mensen zegt mijn tante dat ze altijd thuis is, maar tijdens het gesprek blijkt dat ze om de haverklap in het ziekenhuis zit. Eigenlijk heb ik dus mazzel dat ze er is, aangekleed en wel. Ook al zit haar haar niet, zegt zij, die altijd om door een ringetje te halen was en er zelfs nu in haar paarse huispak nog netjes uitziet. Ze was het mooiste meisje van de straat. Als ik zeg dat ze dat nog steeds is gaan haar ogen twinkelen. Of ik koffie wil. Dat wil ik.

Ze loopt met een vierpoot in huis.
Haar rollator zag ik aan de regenpijp naast de voordeur staan.
Haar scootmobiel heeft ze al heel lang ingeleverd.
Ze reed er niet mee.
Ze durfde niet.

Langzaam loopt ze naar de keuken.
Ze pakt een koffieblik, een koffiefilter, doet water in de pot, giet dat in het apparaat. Koffie op zijn best.
Ik zeg dat ik niet zo heel veel tijd heb en vraag of ik kan helpen.
Ze draait zich naar me om en zegt met een scheef lachje: “Ik doe het liever zelf“.

Ik denk terug aan iets wat ik de avond daarvoor op tv voorbij zag komen.
In het programma ‘hufterproof** stond een jongere vrouw een oudere vrouw enorm op te jagen. De jonge vrouw stond achter de oudere vrouw bij de kassa van een buurtsuper. Het waren allebei rollenspelers en de oudere vrouw was tergend langzaam, de jongere vrouw mateloos geïrriteerd. De vraag was of anderen zich er mee zouden gaan bemoeien als de jonge vrouw de oude vrouw bleef aansporen om op te schieten, niet zo moeilijk te doen ‘omdat’, zo zei ze ‘zij ook een leven had en niet de hele dag de tijd… enzovoots’.

Mijn tante voegt nog toe dat ze al zoveel niet meer kan en dus dat wat ze wél kan graag wil blijven doen. Ik volg haar en realiseer met dat ik ff een tandje terug moet als ik van dit bezoek wil genieten. Voor mijn laatste afspraak die dag blijkt het geen probleem dat ik er nog niet ben en spreek ik af dat ik met een uurtje op de stoep sta. Ik ga uit mijn versnelling en laat mijn tante haar ding doen, want ja, zelfredzaamheid vraagt soms wat geduld van de omgeving.

Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.

*)   Lees hier over de getto-uitkering
**) Een artikeltje over hoe hufterproof hufterproof is

Advertenties