Binnen het land van wet- & regelgeving wordt gesproken over cultuursensitieve zorg en cultuursensitief indiceren.

Wat ik daarin een interessante vind is dat er wordt gesteld dat dit cultuursensitieve werken niet altijd even goed gaat omdat we als mensen geneigd zijn om automatisch uit te gaan van onze eigen normen en waarden*.

Als we dus niet uitgaan van die eigen normen en waarden en in plaats daarvan oordeelloos luisteren en iedere situatie met open blik onderzoeken, dan maakt cultuur niet uit en blijft sensitiviteit over. Toch?

Want, wat is cultuur?

Is het cultuur dat de heer des huizes aan mij vraagt waar in de wet staat dat de man de po moet legen, als ik zeg dat er geen tweede toilet op de bovenverdieping geplaatst wordt omdat het probleem niet is dat er ’s nachts niet geplast kan worden, maar wie de emmer mee naar beneden neemt om te legen? Is het cultuur dat de cliënt de kop oploskoffie, die hij voor mij gemaakt heeft, tussen de bierblikken en zakjes wiet plaatst en me aan het einde van het gesprek verbaasd vraagt of ik niks vind van zijn levensstijl? Is het cultuur dat ik ’s avonds terug uit de stad uitgescholden wordt voor ‘hoer’ door willekeurig opgeschoten jongens, die rondom de flats paraderen in de wijk waar ik door heen moet op weg naar huis?  Is het cultuur dat ik denk dat ik een afspraak met een man heb en het een vrouw blijkt te zijn? Is het cultuur dat iemand gewend is met zijn hond in bed te liggen, iemand gewend is om alle schoenen buiten in het trapportaal te parkeren en/of iemand geen tv in huis heeft? Is het cultuur dat ik ‘Misses Jaap’ werd genoemd toen ik ooit in Nigeria bivakkeerde? Is het cultuur om alle verjaardagen te vieren met de heeeeeeeeeeeeeeeeele familie en van ieder lustrum nog een extra feestje te maken? Is het cultuur om voor je oude ouders te zorgen, voogd te zijn voor de kinderen van je zus, een pannetje soep te brengen als de buurvrouw ziek is?

Yep, dat is allemaal cultuur en aan mij de schone taak om dwars door alles heen de situatie in kaart te brengen en de hulpvraag helder te krijgen. Daarvoor hoef ik niet alles te weten, niet alles te snappen, ik hoef niet alles te kennen of ervaren te hebben en ik hoef het zelfs niet met alles eens te zijn. Ik hoef alleen maar goed te kijken en te luisteren en met de wet in mijn ene hand en mijn hart in de andere de meest passende oplossing zoeken voor het ervaren probleem. Passend bij de individu tegenover mij.

Door sensitief te durven indiceren stijgen we boven alle culturen uit. Amirite?

👊
Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.

 

*) aandacht voor cultuursensitieve zorg hard nodig

Advertenties