We spreken al een tijdje niet meer van ‘recht’ binnen de Wmo.
De gemeente heeft compensatieplicht. Dat wel.
Dat wil zeggen dat de gemeente de plicht heeft om in de bres te springen als iemand het niet meer redt om te participeren in de samenleving.
Binnen die plicht heeft de gemeente het recht om de goedkoopst adequate oplossing te kiezen.

En nope, goedkoopst adequaat wil niet zeggen dat er alleen naar de centen gekeken wordt en dus altijd gekozen wordt voor de goedkoopste oplossing. Dat wil zeggen dat de gemeente de verschillende opties afweegt en dan kiest voor de minst dure oplossing van het probleem. Het probleem in zelfredzaamheid, zelfstandigheid of die participatie dus. Het probleem van niet zonder rollator kunnen lopen, maar de deur niet uit kunnen omdat de drempel 25 cm hoog en je die rollator daar niet over heen kunt tillen. Het probleem van niet meer de deur uit kunnen omdat je de trap niet kunt gebruiken of niet meer jouw boodschappen kunnen halen omdat je buiten niet uit de voeten kunt.

Goedkoopst adequaat is dat wat het probleem oplost. In de basis.

En yep, soms is goedkoopst adequaat niet helemaal wat de cliënt had verwacht of gevraagd. Soms is het een ander hulpmiddel dan in eerste instantie bedacht was, een ander vervoermiddel of een iets andere aanpassing omdat een scootmobiel voldoende compenseert en er niet persé een Canta noodzakelijk is of omdat een badplank bijvoorbeeld afdoende is om weer veilig te kunnen douchen en daarvoor niet het hele bad er uit gesloopt hoeft te worden of bijvoorbeeld omdat het overrijdbaar maken van één drempel voldoende is om naar buiten te kunnen en daarvoor niet alle tuindeuren, achterdeuren, zijdeuren en garagedeuren hoeven te worden verbouwd.

Vaak leg ik uit aan cliënten dat we hun probleem in een trechter gooien en samen moeten kijken naar wat er precies niet meer lukt, wat dit betekent, waar mogelijk nog oplossingen te vinden zijn in de eigen omgeving en/of de eigen mogelijkheden. Dat wat er daarna nog overblijft is de vraag die door de gemeente opgepakt moet worden. Daarop formuleer ik mijn indicatie-advies.

Ik merk dat dit werkt en met uitleggen denk ik altijd weer terug aan wat een docent Sociaal Recht ons ooit inpeperde:
“Sociale voorzieningen zijn een vangnet, geen hangmat”.

Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.