Het kan niet zo zijn dat de gemeente een automatische deuropener met afstandsbediening moet regelen omdat de bezorgers van de apotheek te beroerd zijn om even een minuutje te wachten totdat je bij de deur bent.” hoor ik mezelf zeggen tegen de cliënt bij wie ik op huisbezoek ben.

De man is duidelijk geïrriteerd… of misschien wel meer nog gefrustreerd. Hij vertelt dat hij al zo vaak gemopperd heeft bij de apotheek, maar dat dat niet helpt. Het zijn steeds andere bezorgers en die weten dan weer niet dat hij langzaam is. Ik opper dat de gastjes, die aan de deur komen, waarschijnlijk een veel te volle planning hebben en dus geen tijd om te wachten en dat er dus iets zou moeten gebeuren in de organisatie en nee, daar is meneer nu niet mee geholpen, maar daarmee is toch ook nog geen sprake van een ergonomisch woonprobleem dat de gemeente zou moeten oplossen.

De man begrijpt het, maar wordt er niet vrolijk van, want als hij de bezorger mist moet hij zelf naar de apotheek en nope, dat doet hij niet ‘ff op de fiets’.

Later die dag krijg ik het bericht binnen over een buschauffeur die een rolstoeler heeft laten staan.* Het is niet de eerste keer. De elektrische planken, die de rolstoeler de bus in moeten helpen, zijn vaak stuk. Buschauffeurs zouden onbehulpzaam zijn en de rolstoeler, Barend, wordt naar eigen zeggen regelmatig voorbij gereden. Eerder schreef ik al een column naar aanleiding van een triest verhaal over een vrouw die net weer een beetje op de been was en met de rollator met het openbaar vervoer reisde en daar niet de hulp kreeg die ze nodig had. Je leest het hier…  De vervoerder, waarover Barend in het nieuws treedt, erkent dat er problemen zijn met de elektrische planken die rolstoelgebruikers moeten helpen de bus in te rijden. Als oplossing heeft elke bus nu houten planken. Ook laat de vervoerder weten dat buschauffeurs gewoon horen te helpen. Horen te helpen… En zo zal de apotheek ook vast in het beleid hebben opgenomen dat de bezorger even moet wachten nadat hij heeft aangebeld. Zou moeten…

Barend wordt opgeroepen om vooral klachten te blijven sturen.

En ja, dat van die klachten zeg ik ook vaak tegen cliënten. Als de hulp bij huishouden niet is komen opdagen, als de hulp kwalitatief slecht werk levert, als het collectief vervoer zich niet aan de afspraak houdt en met het verkeerde materiaal voor de deur staat, zodat iemand niet mee kan of niet kan instappen of geen directe rit regelt zoals wel is geïndiceerd, als woningbouwvereniging de klemmende ramen en deuren niet herstellen, waardoor mensen ze niet meer open en/of dicht krijgen, als drempels naar bergingen opeens 20 cm hoog zijn na renovaties, waardoor de scootmobiel niet meer in of uitgereden kan worden of als stoepen niet meer doorgetrokken zijn nadat de straat opnieuw is ingericht, waardoor het ding helemaal de tuin niet meer uit kan, als scholen zeggen dat het kind maar naar een andere school moet als het niet kan traplopen, als de leverancier zegt dat je twee dagen moet wachten voordat ze een lekke band van een rolstoel komen repareren, waardoor iemand niet naar zijn werk kan, omdat de rolstoel nu eenmaal part of his system is en niet iets wat hij erbij pakt of laat staan al naar gelang het hem uitkomt…

Soms zeggen mensen dat ze er moe van worden. Dat ze moe zijn van het strijden, het lawaai dat ze moeten maken voordat ze eindelijk gehoord worden, het steeds maar weer moeten vechten voor een gewoon leven, terwijl dat alles is wat ze willen. Dan hebben ze geen zin meer om hun beklag te doen en ja, ook dat snap ik.

Want, hoeveel fijner zou het niet zijn als

  • bezorgers van de apotheek even een minuutje of wat zouden wachten;
  • chauffeurs beschikten over werkend materieel en/of wat meer tijd om behulpzaam te kunnen zijn;
  • woningbouwverenigingen de kleine onderhoudsklusjes opknapten;
  • leveranciers genoeg monteurs in dienst hadden om de klant te helpen op het moment dat hulp nodig is;
  • projectmanagers, architecten en uitvoerders standaard plannen maaketen die de toe- en doorgankelijkheid bevorderen;
  • iedere chauffeur, pakketbezorger, monteur, hulp in huis, etc gewoon ietsje meer aandacht zou hebben cq tijd zou krijgen om te doen wat er te doen is?

Nou?
Heel veel fijner!
Echt. heel. veel. fijner.

Dus, ik zeg het nog maar een keer: ‘als we de wereld anders inrichten zijn minder mensen beperkt‘, want ik ben er van overtuigd dat er bijvoorbeeld veel minder individuele vervoersvoorzieningen (en minder automatische deuropeners met afstandsbediening) nodig zouden zijn als onze regulier vervoersvoorzieningen (en onze bezorgafspraken) beter zijn afgestemd op de noden en behoeften van iedereen in onze maatschappij, waarbij ik met ‘iedereen’ ook echt ‘iedereen’ bedoel.

👊
Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Het boek over maatschappelijke ondersteuning anno nu.

Deze columns is ook gepubliceerd op LinkedIn