Hoe mijn dag was. vraagt een vriendin, die me belt op de terugweg van kantoor naar huis.

“O, gewoon”, antwoord ik “… twee spreekuurcontacten het gesprek in het Engels gevoerd met mensen van wie Engels ook niet de voertaal was, dus een beetje handen- & voetenwerk en vooral heel veel lichaamstaal / reading… eh, lezen… een huilende man aan mijn bureau, die ik ook zomaar ergens anders tegen had kunnen komen en dan had ik allemaal niet van hem geweten wat ik nu wel weet. Yep, best bizar. Het had zomaar een van onze vrienden kunnen zijn en dat ik hem was tegengekomen op een ferjari… Heel zwaar ziek. Bah.

Sowieso… shitty situaties weer. Maar liefst drie mensen, die, behalve met ergonomische beperkingen. ook nog met depressie te kampen hadden, wat op zich geen (extra) belemmering is om de trap op en af te lopen (om maar iets te noemen), maar wel degelijk van invloed is op de levensvreugd alsook een beperkende factor in de zin om naar buiten te gaan, wat ze misschien ook niet doen als ze met de lift kunnen, maar toch… mensen kunnen in zo’n neerwaartse spiraal terecht komen. Het leven slaat sommige mensen ook wel keihard voor de kaak hoor. 

Zelf begon ik wat chaotisch… zo ontdekte ik op kantoor dat ik mijn bril nog in mijn tas had zitten. Toeterde jij vanmorgen op de A1 naar me? Ik dacht jouw auto te herkennen, maar was te laat om echt goed te kijken. Of zag je niet zonder bril natuurlijk. Nope, niks geraakt voor zover ik weet… haha.

O, en er was ook nog een dubbele afspraak, onze fout, kan gebeuren, iets met planning en druk en dingen door elkaar… gelukkig kon ik het oplossen met wat inschikken en een beetje uitlopen, een vriendelijke lach en uitleg én konden we de gedupeerde blij maken met een cappuccino. Uiteindelijk schoof alles weer helemaal goed in elkaar omdat er ook iemand was die niet kwam. No show. Gebeurt weleens. Nee, daar vind ik niks van. Ik weet niet wat er aan de hand is. Er kan altijd een reden onder liggen. Het enige dat ik weet is dat iemand niet op de afspraak verschijnt.

Tussendoor wat gebabbeld met collega’s en serieuze werkoverleggen gevoerd en o ja, ook nog een momentje van afscheid gehad… wat zeg ik… wel twee… want niets blijft ooit hetzelfde… nou dat… en oja, oja, oja, ik kreeg weer zoooooooooooooooo’n prachtige review van mijn boek in mijn mailbox! Ik moest er helemaal van janken… want weet je, ik ben iedere keer weer geraakt als mensen enthousiast zijn over mijn boek en vandaag blijkbaar een beetje extra.

Ja, ik ben best een beetje moe… was al om half zes op…

Maar eeh, hoe ga jij???”

🌻Sandra
Wmo adviseur

©2019 de Wmo adviseur

Verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Over werken met de wet in je ene en je hart in de andere hand?
Bestel hier jouw exemplaar van het boek ‘O, dus dát is Wmo!’.
Hét boek over de bedoeling van maatschappelijke ondersteuning.