hfdst 89 uit het boek ‘O, dus dát is Wmo!‘ – Het recht van de zwaksten

In een column[1] van Asha ten Broeke lees ik waar het in de kern volgens mij om gaat als ik zeg dat ‘als we de wereld anders inrichten er minder mensen beperkt zijn’.

Wat zij namelijk in die column schrijft is “dat we pas echt vooruitgang boeken als we afspreken dat ook de zieken, de kwetsbaren, de beperkten en de stillen eisen mogen stellen aan de inrichting van onze samenleving – ook als ze daarmee de pret van de sterksten bederven.” en het enige antwoord dat ik daarop heb is een volmondig ‘amen’.

Iedere oudejaarsavond sta ik vol verbazing te kijken naar al het vuurwerk dat de lucht in wordt geschoten.

Wetende dat dierbaren in mijn directe omgeving met een cocktail van wat alcohol en een vette slaappil onder de dekens kruipen, omdat ze die knallen en bommen en vliegende vuurpijlen niet trekken sinds ze voor het Rode Kruis gewerkt hebben en/of uitgezonden zijn geweest als militair, als agent beschoten zijn en/of als brandweer een brandend kind niet meer uit een ontploffende auto hebben kunnen redden. Het is ieder jaar ellende in hun hoofd.

Wetende dat andere dierbaren terug geslingerd worden naar de bombardementen van de Duitsers op Amsterdam of die van de Amerikanen op het Jappenkamp. Ze lopen vol met herinneringen aan die tijd, de angst, de honger, de ellende en ze moeten zichzelf blijven vertellen dat het nu echt ‘alleen maar’ vuurwerk is.

Wetende dat een goede vriendin dezer dagen in huis is opgesloten omdat ze de luchtvervuiling van deze feestelijkheden niet trekt vanwege zware longproblematiek en nee, ze heeft nooit gerookt. Net als een dierbare vriend, die 24/7 aan de zuurstof zit vanwege zware COPD en ja, hij heeft tot zijn eigen grote spijt helaas wel gerookt, die thuis blijft tot de laatste rotjes zijn opgemaakt.

Vermoedende dat de vele vluchtelingen, die ons land inmiddels herbergt, zich tijdens al het vuurwerkkabaal liggen op te vreten onder kussens, omdat zij zich hier veilig waanden voor oorlogsgeweld en er nu weer middenin lijken te zitten. Ik weet niet wat dat precies met een mens doet, maar ik hoef geen master in de psychologie te hebben om te kunnen bedenken dat dit niet echt een bijdrage levert aan een helingsproces.

Vermoedende dat ik hele groepen niet weet en niet ken, die net zo goed, om deze of andere redenen, last hebben van de oorverdovende heftigheid die wij met zijn allen zó leuk vinden dat we het blijven veroorzaken.

Er werd heel wat de lucht ingeschoten ook. Vol verbazing bedenk ik mij op zo’n moment dat dit geld echt zoveel beter besteed had kunnen worden. Aan van alles en nog wat. En dat daarvan dan weer een heleboel méér mensen blij waren geworden. Omdat dan méér mensen een gezellige oudejaarsavond hadden kunnen genieten.

Dit allemaal nog even los van het feit dat hulpverleners worden bekogeld met vuurwerk als ze hun werk willen doen en los van de ellende die vonkenregens veroorzaken.

Soms vraag ik me echt af of we allemaal ons verstand zijn verloren dat we deze ‘traditie’ voortzetten ten koste van alles.

Na het lezen van de column van Asha ten Broeke bedenk ik mij dat het toch niet de bedoeling kan zijn dat al deze kwetsbare mensen het maar gewoon moeten accepteren dat wij vuurpijlen blijven afsteken, omdat wij vinden dat wij recht hebben op… ja op wat eigenlijk? Op traditie. Op ons verzetje. Op onze pret. Die traditie.

Hoe kunnen we nou blijven volhouden dat iedereen moet meedoen, terwijl we niks veranderen aan de omstandigheden waaronder dit zou moeten gebeuren?

Ik blijf het zeggen: als we de wereld anders inrichten zijn er minder mensen beperkt. En ja, dat vraagt een zogenaamde mindshift. Van gunst naar recht en van opgeven van het recht van de sterkste.

Mijn hashtag voor #2020 is #daretocare.
Wat is die van jou?

#
dare
to
care

 

🌻
Sandra
Wmo adviseur

[1] lees hier de column van Asha ten Broeke

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Check ‘O, dus dát is Wmo!’. Hét boek over maatschappelijke ondersteuning in de praktijk,
waarin ik je mee op pad neem naar achter de voordeur,
daar waar de mensen wonen om wie het gaat.

Direct bestellen kan hier