Een pareltje is het als…
Het kleinkind van een cliënt me in zijn onderbroek door de hal tegemoet komt als ik de lift uitstap en hij keihard de lange gang terug het huis in voor me uit rent; naast me op de bank springt als ik daar ga zitten en contact wil maken, maar niet maakt; luidkeels zijn misnoegen laat blijken als ik mijn bril afzet en weer rustig wordt als blijkt dat ik mijn bril alleen maar ruil voor een andere, omdat ik met de een in de rondte kijk en met de ander beter kan lezen; herhaaldelijk de aandacht trekt omdat hij iets wil wat misschien niet kan, maar wat zijn moeder toch gaat regelen, omdat zijn hele structuur al naar de gallemiezen is door deze afspraak, waar zij bij moet zijn om toe te lichten, te vertalen en vragen te stellen; rustig wordt van water en dat dan ook rijkelijk laat vloeien, overgiet van fles in maatbeker en weer terug, opdrinkt en opnieuw laat vloeien; opeens voor me staat en zijn armpjes spreidt en blijft staan… totdat ik mijn papieren aan de kant leg… op mijn schoot klimt, zijn armen om mijn nek slaat en zijn hoofd op mijn schouder legt om zo gewoon even héél rustig te blijven zitten… zijn moeder en oma in totale verwondering achterlatend, omdat hij dit nooit doet bij iemand die hij niet kent en zelfs niet bij iedereen die hij wel kent.


Ik hoef niets te weten om me bewust te zijn van het ultiem speciale van dit moment.
Ik voel het in mijn botten.

Als ik mijn jas aandoe zet hij het op een brullen.
Als ik me nog even omdraai aan het eind van de gang zie ik zijn silhouetje in de deuropening naar de woonkamer.
Ik ga op mijn hurken zitten.
Hij rent op me af om vlak voor me halt te houden.
Met een brede lach op ons gezicht zwaaien we gedag.
Ik mag weg.


Sandra
Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Check ‘O, dus dát is Wmo!’. Hét boek over maatschappelijke ondersteuning in de praktijk,
waarin ik je mee op pad neem naar achter de voordeur,
daar waar de mensen wonen om wie het gaat.

Direct bestellen kan hier …