Als we afscheid nemen slaat ze haar twee handen stevig om mijn uitgestoken hand.
“Door jou voel ik me weer een beetje mens”, zegt ze.

In de auto laat ik haar opmerking inzinken. Het voelt dubbel.

Ze was klaar voor de strijd toen ik binnen kwam. Het teveel aan brieven over die ene aanvraag, die al jaren hetzelfde is, lag uitgespreid over de keukentafel.
Twee kopjes stonden klaar in het Senseo-apparaat.
Nog voordat ik mijn jas over de keukenstoel had gehangen was ze losgebarsten.
Over de bureaucratie, de papieren rompslomp, het langs elkaar heen werken, de lange wachttijden en dat als er dan iets gebeurt het helemaal niet goed gaat en dat haar nooit gevraagd wordt om mee te denken, maar dat er voor haar besloten wordt.

Tussendoor zei ze: “Je zult me wel lastig vinden”.
Dat vond ik niet.
En al had ik dat gevonden, zei ik, dan had zij zich daar niets van hoeven aantrekken.

Ze was boos omdat ze op alles gekort wordt en instanties blijkbaar wel geld over hebben om twee dezelfde brieven te sturen en vanaf een ander loket nog drie andere brieven over hetzelfde onderwerp, om ieder jaar weer te vragen om dezelfde lijsten in te vullen en iemand langs te sturen om haar verhaal aan te checken. “Want zo voelt het”, zei ze, “alsof ik gecheckt word.

Tussendoor vroeg ze of ik koffie wilde en zette ze de Senseo aan.

Ze vertelde dat ze zich gediscrimineerd voelde vanwege haar leeftijd. Overal waar ze naar toe belde vroegen ze haar geboortedatum en zodra ze die had gezegd werd de toon anders. Ze was misschien wel fysiek krakkemikkig. Haar hoofd deed het nog opperbest. Ze baalde ervan dat de wereld haar als seniel behandelt en haar niet meer serieus neemt. Ze voelt zich afgeschreven en weggedaan en dat alleen maar omdat ze 85 is en niet meer uit de voeten kan.

Tussendoor spraken we haar aanvraag door en vulden we papieren in.

Omdat er ook iets misgegaan leek te zijn met een andere aanvraag ging ik voor haar op onderzoek uit. In overleg met haar belde ik met haar zoon en vervolgens met een instantie. Toen bij de instantie niet direct helder was wat er aan de hand was zei degene aan de andere kant van de lijn dat mevrouw waarschijnlijk in de war was geweest en dat ik misschien een volgende keer beter kon vragen of er iemand bij het gesprek kon zijn. Er stond ook ‘een zoon’ in het systeem, zei de andere kant van de lijn. “Nou”, zei ik, terwijl ik mevrouw een knipoog gaf, “die zoon heeft net nog gezegd dat zijn moeder de meest heldere van de familie is, dus nee, dat is volgens mij niet aan de hand. Wat ook kan is dat jullie systeem een beetje in de war is? Misschien moet je daar even iemand bij halen? Dan bel ik morgen wel weer terug.”

Dat dus.

Sandra
🌻

©2020 de Wmo adviseur

 

Bestel hier jouw exemplaar ‘O, dus dát is Wmo!’.
Hét boek over de bedoeling van maatschappelijke ondersteuning.
Opgetekend aan de hand van verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel.

 

“Vol compassie en heel objectief beschrijft Sandra de mensen die ze in haar werk ontmoet. Van de Marokkaanse oma’s tot de stoere mannen met tattoos. Beiden met problemen waar ze ondersteuning bij nodig hebben. Ik ben telkens weer ontroerd. Zijzelf trouwens ook. De verhalen van haar cliënten raken haar echt. Ze krijgt knuffels, dankbaarheid en begrip maar komt ook knorrige mensen tegen. Aanrader voor alle consulenten en verder voor iedereen die betrokken is bij het sociale domein! Eigenlijk vind ik het gewoon een heel goed boek wat iedereen zou moeten lezen!”

Anne Vrieze – directeur WWZ academie online opleidingen (Wmo) en auteur van het boek ‘Gezond verstand in het sociaal domein’

Meer reacties lees je hier