Als ik voor alle bewondering geld had gekregen lag ik nu miljonair te zijn op een tropisch eiland“, zei de dame, die ik afgelopen week ontmoette in verband met een aanvraag Wmo en zo kwamen wij op de TedTalk van Stella Young* en de daarbij behorende hashtag #imnotyourinspiration.

*) Ken je Stella Young?
Check haar TedTalk hier waarin zij stelt dat mensen met een beperking worden gedegradeerd tot ‘inspiration porn’ for the benefit of non disabled people als we ze waarderen voor dingen die gewoon zijn. Ze benadrukt dat het de mensen met het privilege van het niet beperkt zijn beter doet voelen als ze net doen alsof alles wat iemand met een beperking doet bijzonder is en dat zij zo hun eigen ellende kunnen relativeren, vanuit de aanname dat being disabled wel véél slechter moet zijn dan not being disabled.

Ook hier geldt dus
#alswedewereldandersinrichtenzijnmindermensenbeperkt,

Stella maakt namelijk duidelijk dat zij geen last heeft van haar lichaam of diagnoses, niet van haar beperkingen en niet van het feit dat ze in een rolstoel zit, maar van de wereld waarin ze leeft, die mensen met een beperking tot uitzondering maakt en afwijst.

Een wereld dus, die niet is ingesteld op iets anders dan die lopende tweevoeter die overal bij, op, achter en onder kan, alles kan zien en horen, ruiken en proeven en in staat is op alle fronten voor zichzelf te zorgen en waar er altijd mensen buiten de gestelde kaders zullen vallen. Niet omdat zij zo bijzonder zijn, maar omdat de kaders niet op hen zijn afgestemd.

In de auto op weg naar mijn volgende afspraak dacht ik na over ons gesprek en over hoe we het met zijn allen nog steeds maar niet voor elkaar lijken te krijgen een echt inclusieve maatschappij te realiseren.

Ik bedacht me dat zolang we het bijzonder vinden dat iemand in een rolstoel een eigen bedrijf runt, iemand met autisme mooi kan zingen, iemand, die op kunstbenen loopt, een huwelijk aangaat en een gezin sticht, enzovoorts; dat, zolang we dat doen, we de ene mens boven de ander zetten en er lustig op los kunnen discrimineren. Positief of negatief. We discrimineren. Op basis van kleinerende uitgangspunten en het overschatten van wat iemand doet en het onderwaarderen van wat iemand kan.

Lees wat ik hier eerder over schreef.

Ik bedacht me dat pas als we durven denken in functionele diversiteit en niet meer raar opkijken als degene die ons aanneemt voor een vette baan of ons te woord staat in een belangrijke zaak een halve arm mist of een oor of oog of iets anders, onze huisarts of tandarts in een rolstoel zit (en misschien wel altijd heeft gezeten), net als de juf of meester van onze kinderen, hun vriendjes en vriendinnetjes, onze behandelaar in de ggz, en-zo-kan-ik-nog-wel-even-doorgaan over van alles wat van de nu nog geldende standaard afwijkt; pas als we dat niet meer bijzonder vinden, dat we pas dan kunnen spreken over echte inclusiviteit.

Echte. Inclusiviteit.
Dat is samen leven op basis van gelijkwaardigheid en gelijke behandeling en niet op basis van een volgens concept ingericht wereld waarin groepen worden achtergesteld om er vervolgens ‘bijgehaald’ te worden, zodat ze toch nog ‘kunnen meedoen’ aan die maatschappij waarvan ze hartstikke deel uitmaken, maar waarin ze niet passen omdat hij door anderen is vormgegeven zonder rekening te houden met hen.

Lees hier de definitie van inclusie zoals deze nu gesteld wordt en denk dit nou eens even om, want laten we wel zijn, dit is inclusief proberen te maken wat exclusief is en duwt mensen nog steeds naar de zijlijn.

Zolang we de kaders te beperkt houden voor wat er in realiteit in hoort te passen zullen er mensen buiten het speelveld kukelen. Die mensen moeten dan weer heel hard werken om in het veld te kunnen komen. Dat harde werken ontvangen wij met zijn allen dan weer met luid applaus (omdat we dat zo bijzonder en inspirerend vinden) en met dat applaus is de cirkel rond.

#denkffna
Mensen met een beperking zijn niet geboren om anderen te inspireren. Ze zijn geboren omdat ze geboren zijn en ze zijn alleen maar beperkt omdat ze geboren zijn in een wereld die niet op hen is ingesteld.

En dát?
Dat.Kan.Anders.

Sandra
Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Check ‘O, dus dát is Wmo!’. Hét boek over maatschappelijke ondersteuning in de praktijk,
waarin ik je mee op pad neem naar achter de voordeur,
daar waar de mensen wonen om wie het gaat.

Direct bestellen kan hier …