Vorige week was het Internationale Vrouwendag*. Er liepen ruim 10.000 vrouwen mee met de Women’s march* in Amsterdam. Daar sprak ik over met iemand bij wie ik op huisbezoek was. Zij was niet in staat geweest om deel te nemen. Zij vertelde dat ze nooit aan dit soort bijeenkomsten kan deelnemen, omdat ze altijd verhoogd risico heeft om virussen op te pakken en vervolgens dood ziek te worden. Echt soms doodziek, zo ziek dat ze naar het ziekenhuis moet. Gelukkig is er dan meestal geen overvolle intensive care, dus kan ze worden geholpen. In deze tijden zou dat weleens heel ingewikkeld kunnen worden. Zo ingewikkeld dat ze moet vrezen voor haar leven.

We hebben elkaar geen hand geven en zoveel mogelijk fysieke afstand in acht genomen. De balkondeur stond open, net als een raam aan de andere kant van het appartement. Als in, we doen wat we kunnen.

Zelf liep ik op 8 maart een vrouwentour. Dat was een wandeling door het oude centrum van Amersfoort met speciale aandacht voor de vrouwen in de geschiedenis. Tijdens die tour spraken we ook over de sterfte in het kraambed, die vele malen hoger lag toen de chirurgijnen aan het bed kwamen en lager werd toen de vroedvrouwen het mochten overnemen. Omdat die vroedvrouwen niet eerst een lijk aflegde om vervolgens een bevalling te komen begeleiden én omdat die vrouwen hun handen wasten. Omdat die vrouwen dus niet de een met de ander besmetten.

Dat is de boodschap van deze periode: besmet elkaar niet. Daarom gaan scholen dicht, worden evenementen afgelast en mensen geadviseerd thuis te werken.

En nee, natuurlijk voorkomen we geen uitbraak meer door onze handen te wassen. Daarvoor is het al te laat. We zijn al ziek. We verspreiden dat virus al.

Wat we hopelijk nog wel kunnen voorkomen is die piek. Van teveel mensen tegelijkertijd ziek en overvolle IC’s en geen plaats meer voor mensen die beademing nodig hebben. Die ene cliënt van mij. Of iemand uit jouw omgeving. Het kan zomaar.

En wat we hopelijk ook leren van deze hele situatie is dat we sowieso beter stilstaan bij de kwetsbaarheid van een ander. Dat het er niet alleen om gaat dat jij zelf niet bang bent om ziek te worden of dat je denkt dat het voor jou allemaal wel meevalt als je verkouden bent, je ‘grieperig’ voelt of, zoals nu, het COVID-19 (corona)virus rondwaart. Laten we ons realiseren dat jij van alles bij je kunt dragen waar een ander last van kan krijgen. Ernstig last. En laten we rekening houden met die ander. Door voorzorgsmaatregelen te nemen. Door de tips die nu worden gegeven (papieren zakdoek gebruiken, in je elleboog niezen en hoesten en je handen wassen, wassen en wassen) altijd toe te passen.

Vorige week gaf ik dus al geen handen meer. Deze week zie ik helemaal geen cliënten. Ik ga niet op huisbezoek, draai geen spreekuur en ga niet naar kantoor. We kregen vrijdag namelijk bericht dat we thuis moeten blijven en dus ga ik vandaag telefonisch indiceren. Deze week voer ik geen keukentafelgesprekken maar telefoongesprekken en nope, dat is niet handig als het gaat om het beoordelen van woonsituatie of gezinsproblematiek, dus yep dat vraagt enorm roeien met de riemen die we hebben.

Ik wens iedereen veel geluk & wijsheid in deze uitdaging in onze zorg voor een ander. 

Take care en blijf je handen wassen. Ook als dit allemaal weer voorbij is. Als we allemaal weer verder gaan in de gang van de dag. Omdat er dan nog steeds mensen zijn die extra kwetsbaar zijn. Blijf je bewust.

Sandra
Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Check ‘O, dus dát is Wmo!’. Hét boek over maatschappelijke ondersteuning in de praktijk,
waarin ik je mee op pad neem naar achter de voordeur,
daar waar de mensen wonen om wie het gaat.

Direct bestellen kan hier …