Als ik de spreekkamer binnen loop zie ik opeens hoe kwetsbaar ze is.
Mijn oudste vriendin.

Ik ben mee naar de kliniek voor een onderzoek dat niet kon wachten.
Haar eigen dochter zou meegaan, maar had koorts en een ‘raar’ hoofd, dus wilde geen risico nemen en belde mij of ik de honneurs misschien kon waarnemen. Dat kon.

In deze tijden van Corona kun je niet voorzichtig genoeg zijn. Vooral met deze uiterst kwetsbare ouderen.

De arts is me buiten komen ophalen.
Ik zat op een bankje in een beetje koud zonnetje met een koffie verkeerd een boekje te lezen. Het protocol was dat ik niet mee de spreekkamer in mocht. De mensen achter de balie zouden me na het onderzoek met alle liefde bijpraten. De spreekkamer was in deze tijd alleen voor de patiënten zelf. Ik koos ervoor om ook niet in de wachtkamer te blijven. Waar ik anders niet over had nagedacht, bedacht ik me nu wel. Ook hier is besmettingsrisico.

Mijn vriendin kijkt me met grote ogen aan als ik kom binnen lopen. Normaal gesproken was ik naast haar gaan zitten en had ik haar hand gepakt of even een aai over haar arm gegeven. Nu neem ik plaats op een stoel tegen de muur aan de andere kant. Ik kijk van mijn vriendin naar de arts en vraag wat er aan de hand is. De arts vertelt dat ze slecht nieuws heeft. Ze zag dat mijn vriendin het niet goed begreep en in paniek raakte. Toen ze vroeg of er iemand met mijn vriendin mee was, stelde ze voor om mij te halen. Omdat mijn vriendin slecht ter been is, kwam de arts zelf in de benen.

Mijn vriendin had woorden niet verstaan. Ze begreep dat de onderzoeksuitslag niet ok was. Ze had de rest niet meer begrepen. Ze was zich lam geschrokken. Letterlijk. Ze zat nog steeds met grote ogen in de stoel. Haar voeten raakten de grond niet. Ze was gekrompen in de afgelopen jaren en de stoel moest nu een stuk hoger gezet worden dan voorheen om haar goed voor het apparaat te kunnen zetten.

De arts legt uit wat er aan de hand is.
Mijn vriendin kijkt naar mij.
Ik maak aantekeningen.
Er moet een behandeling worden gestart.
Intensief.
Er moeten afspraken worden gemaakt.
Nu.
Ik noteer alles.

Aan mij de schone taak om straks de dochter in te lichten.
Nu eerst mijn vriendin naar huis brengen.
En een kopje thee voor haar zetten.

Daarna denken we weer verder… over welke hulp er moet komen, wat er verder geregeld moet worden en hoe ze dit met zijn allen kunnen gaan sjeffen, dwars door alle ‘social distance’ maatregelen heen en iedereen thuis aan het werk met kleine kinderen om zich heen.

Eerst naar huis.
Dan die thee…

🌻
Sandra

 

@2020 de Wmo adviseur

“verwarring is een bron van vernieuwing,
laten we vernieuwen wat verward was”

🙏🏼

maart 2020

schrijven in tijden van #corona
#staysafe
#staysane
#stayhome

Heb je het boek al?