Sorry‘ zegt ze als ze niet meer kan praten omdat verdriet haar de adem beneemt, de keel snoert en het zwijgen oplegt.

We voeren een telefoongesprek over haar aanvraag. Een gesprek dat we anders bij haar thuis hadden gevoerd of misschien op spreekuur. Een gesprek dat nu wel telefonisch moet, omdat we doen aan sociale distantie. Ik had ook geen fysieke ontmoeting willen hebben met deze cliënt. Aan het eind van haar latijn, zwaar uitgeput en ondervoed, omdat ze niks meer binnen houdt. Te kwetsbaar.

Sorry‘ zeg ik als met een piepgeluidje wat ingehouden adem uit mijn keel ontsnapt.
Sorry dat ik je niet tegenover je zit en je op zijn minst even een tissue kan aanbieden‘, vervolg ik zachtjes.

Ze lacht door haar tranen heen.
En ik bedenk me hoe bijzonder het is dat iemand alles vertelt door de telefoon en misschien nog wel meer dan wanneer ze me ziet.

🌻
Sandra

 

@2020 de Wmo adviseur

“verwarring is een bron van vernieuwing,
laten we vernieuwen wat verward was”

🙏🏼

april 2020

schrijven in tijden van #corona
#staysafe
#staysane
#stayhome

Heb je het boek al?