Het gebruik maken van een boodschappenservice gaat voor op het gebruik maken van een voorziening vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning.

Dat wil zoveel zeggen als dat er andere opties zijn om het probleem op te lossen voordat de gemeente te hulp hoeft te schieten.
Zie het als een trechter. Daar gooi je je probleem in. Onderweg komen allerlei oplossingen langs. Als die oplossingen niet voldoen dan druppelt het probleem vanuit de trechter in de Wmo. Kun je zelf nog boodschappen doen? Dan hoeft dat niet te worden overgenomen. Komen je kinderen 5x per week op bezoek en doen zij normaliter ook boodschappen voor zichzelf? Dan kunnen zij jou hierin misschien wel wat helpen. Is er een voor iedereen beschikbare service in te zetten zoals een boodschappenservice? Dan gebruik je die.

Het onderwerp boodschappen laten doen en boodschappen laten bezorgen nodigt vaak uit tot gesprek. Waarom is het bijvoorbeeld wel logisch dat een mantelzorger ‘ff een boodschapje meeneemt’ en is het niet logisch dat diezelfde mantelzorger ‘ff een stofzuigertje door het huis haalt’? Zelf ga ik dan het gesprek aan over wat je voor elkaar doet omdat je nu eenmaal een beetje voor elkaar zorgt en wat een structurele taak is waarvoor je normaal gesproken ook iemand zou betalen of wat je normaal gesproken ook niet aan iemand vraagt die op bezoek komt. Zo ben ik niet gewend om aan mijn bezoek te vragen of ze even met een sopje en een borstel door mijn toiletten willen gaan of mijn bed willen verschonen, maar stuur ik soms wel even een appje om te vragen of ze dit of dat mee willen nemen als ze toch langs de buurtsuper fietsen op weg naar mij.

Ik ben altijd nieuwsgierig naar wat mensen hebben bedacht als ze vragen om het laten overnemen van de boodschappen. Wat ‘gewoon’ is, is tenslotte voor iedereen anders en ook weet ik niet van te voren hoe de relaties iggen binnen een familie, noch wat er voor familieleden mogelijk is.

Zo is het voor mij gewoon om aan mijn moeder te vragen of ik iets kan meenemen als ik naar haar toe ga en in deze tijd van lockdown biedt een buurvrouw mij aan dat ik een vergeten boodschap aan haar mag doorgeven omdat haar boodschappenservice op vaste tijden gepland staat en de lijst tot op de avond ervoor aangevuld kan worden. Met zwarte olijven voor in de tonijnsalade bijvoorbeeld. Normaal gesproken had ik die nog even gehaald. Nu moet ik er uitgebreid mijn handen voor wassen, er speciaal mijn sociale isolement voor opheffen, want de deur uit, ter plaatse een karretje pakken, dat karretje ontsmetten, goed opletten dat ik in de winkel op afstand blijf van iedereen én dat ik mijn karretje vast blijf houden (ken je dat? dat je je karretje parkeert en dan de hele winkel doorwandelt op zoek naar van alles? zo doe ik altijd boodschappen, maar dat mag niet meer), nu moet ik met de zelfscanner mijn olijven registreren, contactloos betalen, het karretje weer ontsmetten, net als mijn handen en die thuis nog een keer (20 sec) inzepen en weer wassen en oja, ik mag onderweg naar huis natuurlijk niet aan mijn gezicht zitten.
Je leest het, boodschappen doen in de tijd van corona is een hele onderneming, dus een beetje praktisch werken is welkom.

Zo’n boodschappenservice is een fantastische manier om alles in huis te krijgen zonder bovenstaand traject te hoeven afleggen en dus om van die ‘hele onderneming’ iets simpelers te maken, maar ook voor het gebruik van die service moet je in deze tijd meer doen dan anders. Even los nog van het feit dat de boodschappenservice niet voor iedereen betáálbaar is, omdat de ondergrens voor het kunnen gebruik maken van de service voor sommige mensen het bedrag is dat ze niet eens per maand aan eten te besteden hebben, is het, vooral nu, ook praktisch niet voor iedereen háálbaar.

Zo sprak ik iemand die in een torenflat woont. De boodschappen worden in deze tijd van corona tot in de hal bezorgd. Toen ik vroeg hoe ze ze daarna boven had gekregen volgde de omschrijving van een hele reis. Mevrouw loopt met een rollator en kan niets tillen. Buren konden niet helpen, want de buren kent ze niet (check wat ik hierover schrijf in mijn pleidooi voor een wakkere wereld), de hulp kon het niet doen, want mevrouw behoort tot een risicogroep en durft het niet aan om de hulp te laten komen en de bezorger hield zich aan het protocol. De lift was er een keer vandoor gegaan met een tas erin, mevrouw was gaan hyperventileren.

Normaal gesproken is de boodschappenservice dus al stof tot gesprek bij het adviseren van taken die moeten worden overgenomen.
In deze tijd van corona is het helemaal een onderwerp, want…
– normaal gesproken worden de boodschappen in de keuken afgeleverd, zodat je ze zelf niet hoeft te tillen;
– normaal gesproken worden de boodschappen afgeleverd als de hulp aanwezig is, zodat zij ze kan opruimen;
– normaal gesproken is het dus heel goed anders op te lossen waardoor het probleem ergens in die trechter al verdampt
maar nu even niet. Nu sijpelt het probleem in veel gevallen toch door tot onderin die trechter.

Sterker nog, wat als het het nieuwe normaal wordt dat bezorgers niet meer tot in de keuken komen???

Hoe zie jij dit? 
Indiceer je nu anders dan buiten de tijd van corona? 

Hoe denk jij dat het nieuwe normaal gaat worden? 
Heb jij een idee? 

Deel het ajb in een reactie! 

🌻
Sandra

 

@2020 de Wmo adviseur

“verwarring is een bron van vernieuwing,
laten we vernieuwen wat verward was”

🙏🏼

april 2020

schrijven in tijden van #corona
#staysafe
#staysane
#stayhome

Heb je het boek al?