de Wmo adviseur

O, dus dát is Wmo!

#coronatales, @2020

Uitgeschakeld

Van Zoom naar Skype en met zijn 3en tegelijk aan de telefoon, mee (laten) kijken via Teamviewer en werkgerelateerde bilateraaltjes met ieder zijn of haar eigen boekenkast op de achtergrond, ff updaten via Teams en tussendoor de vaste bezorger van PostNL aan de deur of een huisarts die belt met de uitslag van een onderzoek… en dat in werk waarbij intermenselijk contact de basis is, is ehm, op zijn zachtst gezegd ‘best inspannend’.

Thuiswerken doe ik graag. Ik heb een fijn huis, kan wisselen van werkplek, maak heerlijke koffie en doe uitgebreid aan groente-omeletjes en smoothies for lunch. Al dat online ‘meeten’ vind ik echter enorm vermoeiend. Zo vermoeiend dat mijn schakelkracht even op is.

Ik heb behoefte aan één ding tegelijk. Focus. In gesprek met één iemand of twee hooguit. Mensen die dan naast elkaar op de bank zitten en die ik aan kan kijken. Mensen van wie ik dan hun boekenkast zie en zij niet de mijne of andersom, maar niet alles tegelijk. Mensen die thuis zijn en dat ik dan op huisbezoek kom. Omdat dat mijn werk is. Omdat ik dan niet alles hoef uit te vragen, aan elkaar te luisteren, plaatjes in mijn hoofd maken, maar al mijn andere zintuigen ook in kan zetten.

Volgende week mag ik weer. Dat is precies 4 maanden na de eerste dag vanuit huis werken. Ik kijk er naar uit! Ik wist niet dat ik er zo naar uit keek. Ik heb alles lijdzaam over me heen laten komen en dat is een goede manier geweest om er allemaal niet teveel last van te hebben, maar nu ik weer licht zie aan het einde van die ‘alleen maar thuis werken tunnel’ merk ik dat ik onwijs veel zin heb om er weer op uit te gaan. Ik zeg al grappend dat ik een vreugdedansje ga doen in de stad en yep, wie weet.

Op mijn to do lijstje staat in ieder geval: de tank volgooien, mijn banden oppompen, de navigatie updaten en even checken hoe het ook alweer zat met de verkeersregels. Niet lachen, maar ik ben zo’n beetje gestopt met autorijden toen we begonnen met maximum 100 rijden, dus ik heb mijn eerste bekeuring voor te hard rijden al binnen, van toen ik die ene dag op pad ging over de snelweg. Net als dat ik ook een naheffing op parkeerkosten heb moeten betalen van die ene dag dat ik op een terras had afgesproken ergens in het Zuiden van het land. Ik was gewoon helemaal vergeten de parkeerapp te activeren. Parkeerapp? Oooooooooowjaaaaaaaaaaaa.

Maar… mijn collega’s en ik hebben het gesjeft afgelopen 4 maanden. Alles vanuit huis. Gesprekken over trapliften, scootmobielen en hulp bij het huishouden door de telefoon. Soms alleen met geluid, soms via beeldbellen, soms met diverse lijnen open, omdat er van alles bekeken en bijgehaald moest worden. Er zijn foto’s gestuurd van badkamers, filmpjes van trappenhuizen, stand te pede maten opgenomen van deurdoorgangen en drempels, ja, hele plattegronden zijn er gemaild. Soms moest er een paar keer worden heen en weer gebeld, soms eerst nog even heel hard overlegd met een collega van eigen stal of van de gemeente, een ergotherapeut, een mantelzorgmakelaar of even met onszelf.

Het was een uitdaging, maar we hebben het gefikst. Heel goed zelfs.

Moet je weten dat ik ook nog door twee collega’s ben ingewerkt op het behandelen van aanvragen begeleiding! Gewoon zo, he? ’s Ochtends belden we bij elkaar in om soms pas aan het eind van de dag het gesprek weer af te breken met tussendoor af een toe een mute op de mic vanwege toiletbezoek of een koffie-apparaat dat wel heel veel herrie maakte. Ga er maar aanstaan. Wij hebben het gefikst. Met vlag en wimpel! Komende week ga ik al alleen aan de bak. Echt een topprestatie.

Dusssssssssssss, ik weet niet hoe het met jou is, maar ik herken wel iets in het artikel uit NRC met als kop: ‘De coronacrisis heeft ons brein uitgeput’ (lees het hier). Dat brein dat van links naar rechts moest swipen en ondertussen ook maar weer nieuwe informatie te verhapstukken had over welke regels waar en hoe dan met winkelwagentjes of mandjes en handen wassen en met hoeveel dan toch in één auto of niet. Gewoon even een potje vergeten olijven halen is een hele happening geworden en als ik op pad ga moet ik vooral niet vergeten een mondkapje mee te nemen voor je weet niet waar je nog terecht komt of dat je toch nog een bus of trammetje moet pakken. Overal moet dat brein over nadenken en soms over van alles tegelijk. Dat is vet schakelen van zijn één of twee soms direct door naar zijn zes… en weer terug.

Echt. Vermoeiend.

Komende week wordt mijn nieuwe lunchbox bezorgd, samen met een thermosflesje, want na die maanden van gezond eten heb ik besloten niet meer aan dashboardlunches te doen. Ik snap eigenlijk niet dat ik het heb kunnen doen op die boterhammen met kaas uit een zakje en een slok water uit de welbekende Dopper. Als ik weer op huisbezoek ga wil ik tussen de afspraken door gewoon even ergens rustig zitten. Met mijn bakje groente, een kommetje dik gevulde soep, een smoothie of een koppie thee. Ik ga niet meer schakelen tijdens het eten en niet meer eten tijdens het schakelen. Ik ben wel ff uitgeschakeld. Jij?

🌻
Sandra

@2020 de Wmo adviseur

“verwarring is een bron van vernieuwing,
laten we vernieuwen wat verward was”
🙏🏼
juli 2020

schrijven in tijden van #corona
#staysafe
#staysane
#stayhome

Heb je het boek al? 

dcbfcf719a

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: