Via via kreeg ik de tip de documentaire ‘Batuta‘ op te zoeken.

De documentaire gaat over Pegy, die op haar 16e alleen in Amsterdam aankomt. Vanuit Syrië. Pegy die niet weet hoe ze op Schiphol moet zeggen dat ze wil blijven. Die niet weet hoe ze zegt dat ze asiel wil aanvragen. Pegy die nu studeert aan de HvA. Die in Amsterdam rondfietst alsof ze nooit anders gedaan heeft, maar die de eerste 16 jaar van haar leven heel ergens anders woonde en niet wist of ze haar familie ooit weer zou zien toen ze thuis wegging.

Ik heb de documentaire bekeken omdat ik in mijn werk mensen ontmoet met vergelijkbare verhalen. Omdat ik probeer een heel klein beetje te snappen waar zij vandaan komen. De mensen die uit zo’n andere geschiedenis komen dan ik zelf. Omdat ik probeer een klein beetje aan te kunnen haken. Bij de volwassenen met verse oorlogstrauma’s, de kinderen die al vroeg zulke grote verantwoordelijkheden hebben moeten dragen, de kinderen die geen kind hebben kunnen zijn. Omdat ik zo graag hun vraag wil proberen te begrijpen. De vraag in het hier en nu. Omdat het hen hopelijk helpt als we die vraag samen kunnen afzetten tegen het toen en daar. Al was het maar een beetje…

Ik heb de documentaire bekeken omdat de mensen die ik in mijn werk tegenkom misschien wel lijken op Pegy of op haar vader, moeder of broer. Omdat ze dan mogelijk niet hun hele verhaal weer vanaf het begin hoeven uit te leggen. Omdat ik zo hopelijk iets makkelijker contact kan maken met wat er onder, achter en dieper verscholen ligt. Omdat ik hoop dat ik zo iets beter van dienst kan zijn.

De documentaire (30 minuten) toont de levenskracht en strijdbaarheid van deze jonge Pegy en is een intiem en liefdevol portret van een bijzonder maar ook gewoon Amsterdams meisje. Ik zeg dat het een #mustsee is voor iedereen in het sociaal domein en daarbuiten. Voor iedereen dus.

Pakhuis de Zwijger* heeft de documentaire vorig jaar geprogrammeerd en schrijft erover: “Nadat de oorlog in Syrië zijn vijfde jaar inging, besloten vele Syriërs –en anderen met hen- de gevaarlijke oversteek te maken naar het veilige Europa. Sindsdien houdt deze toestroom van nieuwe mensen de Europese gemoederen bezig en lijkt het een polariserend effect te hebben op onze samenleving. De Vluchtroute speelt in op deze gemoederen in de regio Amsterdam. We gaan samen met verschillende partijen in de stad – overheid, ondernemers, wetenschappers, bewoners en vluchtelingen zelf – op zoek naar oplossingen. De centrale vraag is altijd: Hoe wordt een vluchteling een Amsterdammer en wat kunnen wij daar aan bijdragen?”

Ik deel de documentaire met jullie omdat juist die laatste vraag nog wel eens vergeten wordt. Omdat we mensen zoals Pegy overal tegen kunnen komen. Zomaar op straat. In Tjieterkstradeel. In Rotterdam. In Amsterdam. Zomaar op spreekuur. En omdat het van belang is dat we met zijn allen bijdragen aan het creëren van een veilig thuis. Voor iedereen. Omdat we van deze documentaire kunnen leren daar iets aan bij te dragen.

Today I learned in ieder geval dat sommige meisjes wel héél erg dapper moeten zijn.

Sandra
Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Check ‘O, dus dát is Wmo!’. Hét boek over maatschappelijke ondersteuning in de praktijk,
waarin ik je mee op pad neem naar achter de voordeur,
daar waar de mensen wonen om wie het gaat.

Direct bestellen kan hier …