“Bent u Surinaams?” vraag ik na een paar minuten aan de telefoon gesproken te hebben met een mevrouw die een vervoersvoorziening aanvraagt. Ze bevestigt zonder aarzelen. “Ik zal u uitleggen waar-óm ik dat vraag”, zeg ik vervolgens, want ik vind wel dat ik deze vraag even moet toelichten.

Ik maak vaak mee dat mensen met een Surinaamse achtergrond zeggen dat het goed gaat als je vraagt naar hun welzijn. Vooral vrouwen. Dan zeggen ze dat het goed gaat omdat ze niet de vuile was buiten willen hangen, niet willen klagen, ‘je het over bepaalde dingen nou eenmaal niet hebt’. Heel anders dan witte Hollanders, die zelfs bij een toevallige ontmoeting in de buurtsuper soms hun hele hebben en houwen met je delen.

Ik vertel haar…

Ooit had ik een mevrouw op het spreekuur, die voor de derde keer een pasje voor ‘deur tot deur’ vervoer aanvroeg. Toen ik haar dossier had bekeken was me opgevallen dat de aanvraag de twee keer daarvoor was afgewezen omdat ze met het openbaar vervoer kon reizen. Ik was dus erg nieuwsgierig naar wat had gemaakt dat ze weer bij ons zat.

Na wat formaliteiten vroeg ik haar op de vrouw af waarom ze voor de derde keer een pasje aanvroeg als ze, zoals ik had gelezen, gewoon met het openbaar vervoer kon reizen. De vriendin die mevrouw had meegenomen reageerde met dat ik dat ‘gewoon’ beter weg kon laten en dus was mijn vervolgvraag aan mevrouw hóe ze met het openbaar vervoer reisde, want als ze dat niet ‘gewoon’ deed, maar wel deed, moest er iets bijzonders zijn.

Mevrouw vertelde van de engelen die ze ontmoette onderweg.
“Engelen?” vroeg ik. “Ja”, zei zij… het betrof engelen die haar hielpen opstaan als ze gevallen was, zoals gister nog, toen ze door haar benen was gezakt en al haar vers ingekochte markt boodschappen over het perron bij de metro rolden. Twee mannen hadden haar onder de armen gepakt en op een bankje gezet, terwijl een paar vrouwen haar boodschappen bij elkaar raapte. Eén van de mannen was met haar mee naar haar huis gelopen om te zeker te weten dat ze veilig thuis zou komen. Een andere dag was ze gevallen en waren haar huissleutels in het putje naast de stoep gegleden. Toen had een voorbijganger iemand anders erbij gehaald met een metaaldectector… “Echte engelen”, zei mevrouw.

Dat kun je inderdaad niet helemaal ‘gewoon’ noemen als je met het openbaar vervoer reist en om de haverklap op de grond terecht komt en mensen nodig hebt om weer overeind te komen en je spullen bij elkaar te zoeken.

Ik vroeg haar of ze dat de andere keren ook verteld had en nope, dat had ze niet. Daarom was de vriendin nu mee. Om te voorkomen dat ze weer zou zeggen dat het goed gaat met haar en ze met het openbaar vervoer kan reizen.

Ik hoor de vrouw aan de telefoon lachen. Ze vertelt mij dat het inderdaad zo werkt. Ook voor haar. “Wij zeggen niet zo snel hoe het echt gaat…”, zegt ze. “Maar als je iemand vraagt hoe het gaat met diens rug, knie, hoofd, hart, whatever, dan krijg je wel echt antwoord hoor”, vult ze aan. Ik bedank haar voor deze informatie en vertel dat ik dit inderdaad ook wel ken van de moeders van Surinaamse vrienden. Als ik vraag hoe het gaat is het altijd goed. Als ik vraag hoe het met bepaalde klachten gaat vertellen ze pas écht hoe het is.

Hoe specifieker er dus gevraagd wordt naar de gezondheid, hoe specifieker het antwoord en ik geloof dat ik ook opeens snap waarom ik in Nigeria altijd 3 uur bezig was met het ochtendritueel als ik verbleef op de compound van een vriend, die daar een eigen bedrijf runde en iedereen, die ik ontmoette iedere dag opnieuw weer vroeg hoe ik geslapen had, hoe het met mijn gezondheid was, met mijn werk, mijn familie, mijn maag, mijn hart, mijn voeten, of ik honger had of dorst, enzovoorts enzovoorts.

En yep, deze mevrouw zei dus ook dat het goed ging toen ik vroeg hoe het ging, maar blijkt nog geen 50 meter te kunnen lopen zonder buiten adem te raken en daarom nergens meer te komen. Ze huilde zelfs toen ze doorkreeg wat ze allemaal weer zou kunnen gaan doen…


Sandra
Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Check ‘O, dus dát is Wmo!’. Hét boek over maatschappelijke ondersteuning in de praktijk,
waarin ik je mee op pad neem naar achter de voordeur,
daar waar de mensen wonen om wie het gaat.

Direct bestellen kan hier …