Als het aantal besmettingen oploopt, de herfst zich aandient en de ‘R’ al zover in de maand zit dat de pepernoten in de winkel liggen, ja, dan is het tijd voor een ingelaste persconferentie. En nee, het was geen verrassing dat de maatregelen weer worden aangescherpt.

Waar het over gaat is dat we ons beter aan de regels moeten houden, omdat niet het virus zich verspreidt, maar dat wij dat doen. En ja, dat is best ingewikkeld. Ik wen ook maar niet aan die 1,5 meter maatschappij, heb al een half jaar niemand geknuffeld en moet iedere keer weer checken wat de situatie is als ik ergens ben, of ik er nou eerder was of niet. En nee, heel bang om ziek te worden ben ik eigenlijk niet, maar ik ben wel heel voorzichtig. Voor al die anderen.

Die anderen als in de mensen die het raakt als ze ziek worden; die zich stikverloren voelen als ze weer een periode in eenzame opsluiting terecht komen; die niet handig genoeg zijn met sociale media en alle technologieën om te kunnen blijven communiceren; die slechter en slechter zullen worden als ze weer een periode niet naar buiten kunnen, zij die al zijn afgesneden van het gewone leven en hun dierbaren door klachten en beperkingen en die nog aan het bijkomen zijn van de eerste lockdown, waarin familieleden moesten tossen over wie er op bezoek kon; die menen die die knuffel zo hard nodig hebben, even een hand op hun schouder of een aai over de bol.

Ik begrijp dat de toename vooral de studentensteden betreft, dus ik ben blij met de campagnes op FunX*, waarin wordt opgeroepen om ook afstand te houden op de kleine fissa’s thuis, om je mattie te denken en chill te blijven, omdat alleen wij samen corona eronder krijgen.

Toen ik in de studentenflat woonde had ik 4 huisgenoten op 1 keuken. Ik stond iedere zondagmiddag achter de bar (met als dagspecialiteit de gehaktbal, want antikatervoer was dan vaak wel nodig, haha). Als lid van het barteam waren we er ook vaak als we geen diensten draaiden. Voor veel van ons was het een tweede huiskamer.

Ik ken het dus… dat studentenleven. Hutjemutje met een halflauwe pizza op schoot, over elkaar heen tuimelend in de keuken, op de gang, de lift, als je een spelletje deed of gewoon zomaar.

Ik snap het dus… het is alleen niet handig. Vooral niet als je het ene weekend in een illegale dancing gaat staan kleven en het andere weekend naar je oma gaat (lees het hier). Hoeveel hou jij van jouw oma, gast? Genoeg om naar haar verjaardag te gaan, dus… denk ff na.

Sorry no sorry, want je wilt niet op je geweten hebben dat ze ziek wordt omdat jij haar besmet en nope, je wilt eigenlijk ook geen fissa missen. Snap ik, maar is niet handig.

In die anderhalve meter maatschappij, waarvan ik nog steeds hoop dat het niet het nieuwe normaal is, maar slechts het tijdelijke abnormaal, zou het fijn zijn als we niet persé op de centimeter gaan zitten kijken, maar gewoon wat meer rekening houden met een ander. Nu, straks…

En opeens denk ik terug aan een blog die ik een half jaar geleden schreef. Naar aanleiding van wat een van mijn laatste huisbezoeken voor de lockdown zou blijken te zijn, toen ik in gesprek raakte over kwetsbaarheid als alledaags risico, omdat ik op bezoek was bij een vrouw die kwetsbaar is en daar altijd al dingen voor moet laten. Die altijd kampt met het afwegen van risico’s, het moeten dealen met onwetendheid of onverschilligheid van anderen en die altijd actief haar ruimte moet beschermen. De vrouw sprak de hoop uit dat de toen eerste waarschuwingen met daarbij behorende maatregelen, waarbij andere omgangsvormen werden voorgesteld (zoals geen handen meer schudden), een les zou zijn voor een beter bewustzijn over besmettingsrisico’s in het algemeen. Voor nu en in de toekomst. Je leest deze prelockdown blog hier.

Het zou fijn zijn als we deze gekke periode gebruiken om de shift te maken  van ‘we doen maar wat’ naar #denkffna. Want, denk maar na: als we de wereld anders inrichten zijn minder mensen beperkt.

Hoe dan?
Heel simpel:
geef elkaar de ruimte
Nu. Straks. Altijd.

You can do it!
We can do it!

Sandra
Wmo adviseur

Meer verhalen van over de drempel, achter de schermen en aan de keukentafel lezen?
Check ‘O, dus dát is Wmo!’. Hét boek over maatschappelijke ondersteuning in de praktijk,
waarin ik je mee op pad neem naar achter de voordeur,
daar waar de mensen wonen om wie het gaat.

Direct bestellen kan hier …