Eens kreeg ik bij het weggaan een kralenketting mee van de dochter van een cliënt waar ik op huisbezoek was. Ik heb het cadeau in dankbaarheid aanvaard. Omdat het me in liefde is gegeven.

De dochter was bij het gesprek aanwezig. In de uitnodigingsbrief stond dat dat handig was en haar moeder vond het allemaal best spannend. Spannend was het uiteindelijk niet. Omdat ik helemaal niet spannend ben. Maar ik snap het wel. En weet je, ik vind het superfijn als er iemand uit het eigen netwerk aanwezig is bij zo’n gesprek. Mantelzorgers zijn onbetaalbaar. Deze dochter komt iedere dag even bij haar moeder kijken hoe het is. Ze zei dat zij dat kan doen, omdat ze zelf is afgekeurd. Waarop weet ik niet. Dat gaat me ook niks aan. Wat ik wel weet is dat ik een enorme toewijding zag. Toewijding om te zorgen dat moeder het nog een beetje fijn heeft op haar oude dag. Ik zag ook een paar schouders ergens onder gebukt gaan. Toen ik het gesprek hierover opende met de dochter gaf deze aan hoe moeilijk ze het vindt. Iedere dag weer opnieuw. Om de deur uit te gaan. Ze draait de deur op slot bij het weggaan. Bang dat haar moeder dat vergeet. Bang dat haar moeder vervolgens iets overkomt. Omdat de buurt zo achteruit is gegaan. Omdat er meer en meer mensen met problematiek van verslaving en psychiatrie in de voor senioren bedoelde aanleunwoningen komen wonen. Omdat het niet meer veilig is. Moeder komt al heel lang niet meer buiten. Het is niet de angst voor wat haar moeder overkomt als ze naar buiten gaat. De angst is voor wie er binnen komt. Moeder in huis nemen is echter ook geen optie…

Een van de dingen die ze samen doen is kralen rijgen.
De ketting, die ik kreeg, hangt in mijn auto. Zodat ik me iedere dag herinner wat liefde doet en hoe hard we dat nodig hebben.

In diezelfde week ben ik op huisbezoek elders. De cliënt doet zelf open. Een hondje kwispelt me tegemoet en vleit zich aan mijn voeten als ik op de bank zit. Er loopt een man rond. Druk bezig. Het blijkt de zoon van de cliënt te zijn. Hij logeert bij zijn moeder. Door mijn hoofd schieten allerlei scenario’s (hij is door zijn vrouw de deur uit gezet, hij is op de vlucht voor wie weet wat, hij heeft geen huis…) en ik besluit niet in te vullen, maar te vragen en dan vertelt de man mij dat hij dit vaker een nachtje doet. Omdat hij een oogje in het zeil wil houden. Omdat hij zich zorgen maakt om zijn moeder. Hij wil niet de titel ‘mantelzorger’, omdat hij haar zoon is en het niet meer dan normaal vindt dat hij er voor zijn moeder is. Ik vertel hem dat hij wel de mantel is die zijn moeder behoedt voor koude wind en hij haar koestert door er te zijn. Dat dit mantelzorg heet[1].

Zijn moeder knikt instemmend. Ze waardeert het van hem. Ik zeg dat hij het van zichzelf ook mag waarderen. Dat hij dit niet hoeft te doen, zoon of niet. Hij komt bij het gesprek. Zijn moeder blijkt het moeilijker te hebben dan ze in eerste instantie laat zien. De zoon ook. We bespreken wat opties om het voor hen allebei iets makkelijker te maken.

Als ik wegga krijg ik een knuffel van haar en een ‘sommige ambtenaren vallen beste mee‘ van hem. Ik zeg hem dat ik net zo min ambtenaar ben als hij mantelzorger…

blz 34 & 35 uit ‘O, dus dát is Wmo!


  • [1] Mantelzorg is de zorg voor chronisch zieken, gehandicapten en hulpbehoevenden door naasten: familieleden, vrienden, kennissen en buren. Kenmerkend is de al bestaande persoonlijke band tussen de mantelzorger en zijn of haar naaste. Daarnaast gaat het om langdurige zorg die onbetaald is.
  • Lees hier mijn reactie op een tv programma dat ging over overbelasting bij mensen die chronisch zorg verlenen aan familieleden. Ze gooiden de begrippen nogal door elkaar. Die zet ik weer even op een rijtje, zodat mantelzorg wel écht mantelzorg blijft en we niet met zijn allen het spoor bijster raken.😉

Sandra
Wmo adviseur

© de Wmo adviseur

Wil je je laten verrassen, raken, inspireren, aan het lachen maken én je blik verfrissen door mee te kijken door de bril van de Wmo adviseur in het werk van alledag, dat nooit alledaags is, omdat ieder mens anders is en Wmo altijd maatwerk? Check ‘O, dus dát is Wmo!’. Hét boek over maatschappelijke ondersteuning in de praktijk, waarin ik je mee op pad neem naar achter de voordeur, daar waar de mensen wonen om wie het gaat.

Direct bestellen kan hier …

Wil je iedere maand inspiratiemail in je box én op de hoogte blijven van de ontwikkelingen van deel II van ‘O, dus dát is Wmo!’?
Schrijf je dan in voor de Kleine Kolibrief (no spam)